Instant obroci su postali dio svakodnevice mnogih ljudi koji žive ubrzano i nemaju mnogo vremena za kuhanje. Upravo zato se rijetko zapitamo šta zapravo jedemo kada posegnemo za nečim što je gotovo za nekoliko minuta.U današnjem tekstu donosimo detaljan, ali razumljiv pregled jedne od najpopularnijih brzih namirnica. Riječ je o proizvodu koji se često nalazi u kuhinjskim ormarićima, ali čiji sastav i način proizvodnje većini ostaje nepoznanica.
Na prvi pogled, riječ je o jednostavnoj ideji – suhi rezanci koji se preliju vrelom vodom i za kratko vrijeme postaju obrok. Međutim, iza te jednostavnosti krije se industrijski proces koji je daleko složeniji nego što se čini. Osnova proizvodnje počinje miješanjem pšeničnog brašna, vode i soli, uz dodatak biljne masnoće. Od te smjese dobija se tijesto koje se razvalja i reže u tanke trake karakterističnog oblika.
Nakon oblikovanja, rezanci prolaze kroz termičku obradu. Ovdje dolazimo do ključne tačke koja pravi razliku između “brzog” i “zdravog”. U većini slučajeva, rezanci se kratko kuhaju, a zatim suše kako bi im se produžio rok trajanja. Postoje dva načina tog sušenja, a svaki nosi svoje posljedice.
Prvi, i češći, jeste sušenje prženjem u dubokom ulju. Ovaj postupak daje rezancima specifičnu teksturu i omogućava da se brzo rehidriraju kada se preliju vrućom vodom. Međutim, upravo ovaj korak značajno povećava količinu masnoće u konačnom proizvodu. Drugi način je sušenje toplim zrakom, što se smatra blažom i povoljnijom metodom, ali se rjeđe koristi jer je skuplja i zahtijeva više vremena.
Zahvaljujući ovim procesima, proizvod može mjesecima stajati na policama bez kvarenja. To je upravo razlog njegove popularnosti – dug rok trajanja i minimalna priprema. Ipak, prava priča počinje tek kada se pogleda ono što dolazi u maloj kesici s prahom.
Začinska mješavina, koja daje prepoznatljiv miris i okus, sastoji se od kombinacije soli, šećera, pojačivača okusa i sušenih aroma. Iako stvara iluziju bogatog okusa, ona ne doprinosi stvarnoj nutritivnoj vrijednosti obroka. U njoj se često nalaze dehidrirani dijelovi povrća, začini i različite arome koje imitiraju okus mesa ili supe.
Jedan od najčešćih dodataka je pojačivač okusa koji daje tzv. puni, zaokruženi ukus. Zbog njega mnogi imaju osjećaj da je obrok izuzetno ukusan, iako je nutritivno vrlo siromašan. Upravo taj efekat može dovesti do toga da se ovakva hrana jede češće nego što bi trebalo.
Nutricionisti ističu da problem ne leži u povremenoj konzumaciji, već u učestalosti. Jedna porcija često sadrži izuzetno veliku količinu soli, ponekad i više od polovine dnevne preporuke. Takav unos može opteretiti organizam, posebno ako se ovakvi obroci jedu redovno.
Osim soli, prisutne su i zasićene masnoće koje potiču iz biljnih ulja korištenih u procesu prženja. Prekomjeran unos ovih masnoća povezuje se s dugoročnim opterećenjem srca i krvnih sudova. Uz to, ovakvi proizvodi gotovo da ne sadrže vlakna, vitamine i kvalitetne proteine.
To znači da će vas ovakav obrok brzo zasititi, ali taj osjećaj neće dugo trajati. Energija se brzo potroši, a glad se vraća već nakon kratkog vremena. Upravo zato mnogi posegnu za dodatnim grickalicama, što dodatno pogoršava nutritivni balans dana.Još jedna važna stavka je navikavanje na intenzivne okuse. Kada se često konzumira hrana s pojačanim okusima, prirodni ukusi postaju manje izraženi i manje privlačni.
